Traktuj każde rodzinne zdjęcie jak niewielki zapis: zadbaj o bezpieczeństwo oryginału, a następnie dodaj kopię z nazwiskami, datą, miejscem, źródłem i informacją o tym, jak można je udostępniać. Staranny podpis pozwala wzbogacić drzewo genealogiczne jednym zdjęciem, nie prosząc nikogo o spisywanie historii całego życia.
Zacznij od zdjęcia, które ktoś potrafi opisać
Wybierz jedno zdjęcie, które rozpoznaje ktoś z rodziny. Może to być zdjęcie grupowe z wesela, migawka z kuchni, szkolny portret albo scena z wakacji. Najlepsze pierwsze zdjęcie nie musi być najstarsze. Wybierz takie, do którego ktoś może dziś dodać wiarygodne szczegóły.
Przydatny opis odpowiada na podstawowe pytania: kto, co, gdzie i kiedy. Amerykańskie Archiwa Narodowe zalecają dodawanie tych podstawowych metadanych, ponieważ ułatwiają późniejsze odnajdywanie i rozpoznawanie plików. 1 Dzięki temu prostemu nawykowi „zdjęcia babci” stają się czymś, czego kuzyn lub kuzynka może poszukać, co może zrozumieć i powiązać z właściwymi osobami w drzewie genealogicznym.
Zacznij od tego, co widać. Jeśli możesz, opisuj osoby od lewej do prawej. Napisz, co się dzieje, podaj nazwę miejsca lub miejscowości, a jeśli znasz dokładną datę, zapisz ją w całości. „Około 1968 roku” albo „lato, koniec lat 1960.” jest uczciwsze i przydatniejsze niż zgadywanie konkretnego dnia.
Zabezpiecz oryginał, zanim uzupełnisz opis
Jeśli to możliwe, pracuj na skanie lub wyraźnej kopii cyfrowej. Digitalizacja pozwala rodzinie oglądać i udostępniać zdjęcie bez wielokrotnego dotykania oryginału, a Archiwa Narodowe zalecają zachowanie oryginału po digitalizacji, ponieważ pliki cyfrowe mogą zostać utracone. 1
Nie przycinaj, nie oklejaj taśmą, nie sklejaj, nie składaj ani nie próbuj „porządkować” oryginalnego odbitki, żeby łatwiej było z niej korzystać. Archiwa Narodowe odradzają także używanie atramentu i markerów na fotografiach; jeśli nie da się bezpiecznie umieścić pełnego podpisu, zapisz go na kopercie lub osłonie zdjęcia. 2 Przechowuj odbitki w chłodnym, suchym miejscu, z dala od wilgotnych piwnic, garaży i gorących strychów. 2
Kopii cyfrowej nadaj prostą, zrozumiałą nazwę, na przykład 1972-06-Smith-reunion-Lakeview.jpg. Zachowaj również oryginalny plik. Plik z aparatu może zawierać informacje EXIF, takie jak data i godzina, dane geograficzne czy informacje o prawach autorskich, ale nie wyjaśni wiarygodnie, kto jest na zdjęciu ani dlaczego ten dzień był ważny. 4 Dodaj kontekst dotyczący osób w podpisie, notatce lub powiązanym wpisie, zamiast polegać wyłącznie na nazwie pliku.
Skorzystaj z tej karty do opisania jednego zdjęcia
Skopiuj tę listę do notesu, wiadomości e-mail lub wspólnego dokumentu. Powinna dać się wypełnić w 10 spokojnych minut — nie musi być idealna. Zostaw puste miejsce, jeśli nikt nie zna odpowiedzi.
- Nazwa zdjęcia: Nadaj zdjęciu krótką, prostą nazwę.
- Osoby: Wymień wszystkie osoby, w razie potrzeby od lewej do prawej. Podaj stopień pokrewieństwa tylko wtedy, gdy jest znany.
- Data: Zapisz dokładną datę, miesiąc i rok albo wyraźnie oznaczone przybliżenie.
- Miejsce: Podaj znany adres domu, ulicę, miejscowość, region lub miejsce wydarzenia.
- Co się dzieje: Wystarczy jedno lub dwa zdania. Uwzględnij charakterystyczny szczegół, na przykład zakończenie szkoły, piknik po przeprowadzce albo wizytę cioci.
- Źródło i pochodzenie: Napisz, kto jest właścicielem oryginału lub kto dostarczył kopię, a także jak zdjęcie trafiło do rodziny. Na przykład: „Zeskanowano z albumu Ruth Patel, który pożyczył jej brat Daniel”.
- Dokument potwierdzający: Jeśli data lub nazwisko pochodzą z aktu, ogłoszenia w gazecie, wpisu w albumie lub innego dokumentu, podaj, jaki to dokument.
- Opowieść ustna: Jeśli szczegół pochodzi z czyjejś pamięci, oznacz go jako rodzinne wspomnienie i zanotuj, kto je przekazał.
- Pytanie bez odpowiedzi: Zapisz jasno następne pytanie: „Czy chłopiec w czerwonym swetrze to Michael, czy jego kuzyn?”.
- Zasady udostępniania: Zanotuj, kto może zobaczyć kopię, czy poproszono o zgodę i czy ktoś nie życzy sobie dalszego udostępniania.
Ta karta rozdziela 3 cenne, ale różne rzeczy. Zapis z badań wskazuje na dowody. Opowieść ustna zachowuje czyjeś wspomnienia i sposób opowiadania. Pytanie bez odpowiedzi daje następnej osobie z rodziny przydatne zadanie. Widoczne oznaczenie tych kategorii zapobiega temu, by miłe wspomnienie po cichu zmieniło się w przedstawiany jako pewnik fakt.
Pozwól osobie przekazującej zdjęcie zachować własne słowa
Zachęć krewnych, by opisywali zdjęcia w języku, którego naturalnie używają. „Ogródek za domem cioci May po deszczu” może znaczyć więcej niż formalne zdanie o charakterze historycznym. Pod spodem możesz dodać drugi, bardziej jednoznaczny opis do drzewa: „May Wilson, jej córki Eva i Nia, Bristol, około 1984 roku”.
Zadawaj po jednym pytaniu uzupełniającym: „Kim jest mężczyzna obok taty?” albo „Czy to było przed przeprowadzką, czy po niej?”. Pokazanie zdjęcia często lepiej pomaga przywołać wspomnienia niż proszenie o listę dat. Jeśli odpowiedzi są różne, zachowaj obie jako wspomnienia przypisane konkretnym osobom i wyraźnie zaznacz niepewność. Nie trzeba od razu rozstrzygać wszystkich pytań.
Zapisuj opisy, gdy osoba, która zna szczegóły, jest obecna, albo wkrótce potem. Biblioteka Kongresu podobnie zaleca, by możliwie szybko zapisywać dostępne informacje i przechowywać opisy razem ze zdjęciami i plikami. 3
Ustal, kto zobaczy zdjęcie, zanim je udostępnisz
Zdjęcie może pokazywać więcej niż twarze. Może ujawniać dziecko, adres, trudny okres albo chwilę, którą ktoś wolałby zachować w gronie rodziny. Zanim udostępnisz kopię poza niewielkim, zaufanym gronem, zapytaj żyjące osoby widoczne na zdjęciu, czy zgadzają się na takie wykorzystanie. Brytyjski Urząd Komisarza ds. Informacji zaleca uzyskanie zgody osób przed przesłaniem do internetu ich zdjęć lub danych osobowych. 5
Mów konkretnie, ale ułatw podjęcie decyzji: „Czy mogę dodać to zdjęcie do naszego projektu drzewa genealogicznego, żeby krewni mogli je zobaczyć?”. Zapytaj, czy należy pominąć jakieś imię i nazwisko, datę lub miejsce, i przyjmij odpowiedź „nie” bez dyskusji. Rezygnacja z udziału jest całkowicie w porządku. W przypadku dziecka lub osoby, która nie może zdecydować samodzielnie, wstrzymaj się i poproś o wskazówki odpowiedniego rodzica, opiekuna prawnego lub odpowiedzialnego krewnego.
Nie obiecuj prywatności ani trwałego dostępu, nad którymi nie masz kontroli. Jeśli zdjęcie ma trafić do internetu, najpierw sprawdź aktualne ustawienia widoczności i informacje o prywatności usługi; ICO zaleca także rozważyć, jak usługa będzie wykorzystywać dane osobowe i kto będzie mógł je zobaczyć. 5 Jeśli nie znasz życzeń krewnego, zachowaj zdjęcie jako prywatną kopię roboczą do użytku rodzinnego albo go nie dodawaj.
Ułatw kolejną osobie wniesienie wkładu
Kończąc każdą rozmowę o zdjęciu, ustal jeden niewielki następny krok: kuzyn sprawdzi datę, ciocia rozpozna sąsiada albo właściciel albumu sfotografuje stronę, która nadaje zdjęciu kontekst. Dzięki temu drzewo staje się wspólnym projektem, nad którym można pracować, a nie zbiorem, który jedna osoba musi ukończyć. Podziękuj osobie, która przekazała szczegół, nawet jeśli był to tylko jedno nazwisko albo poprawka.
Zdjęcie z uczciwym podpisem, jasnym wskazaniem źródła i uszanowanymi zasadami udostępniania może być przydatne przez wiele lat. Na początek wystarczy jeden starannie przygotowany wkład.
Jeśli takie podejście pasuje do Twojej rodziny, możesz opcjonalnie przyjrzeć się projektowi drzewa genealogicznego w ramach Family Tree MemContinuity.
