Zacznij od małych kroków: powiedz, kim jesteś, wskaż linię rodzinną, którą badasz, i pozwól drugiej osobie zdecydować, czy chce odpowiedzieć. Daleki kuzyn lub daleka kuzynka może się ucieszyć, mieć wątpliwości, być zajęty lub nie być zainteresowany. Każda reakcja zasługuje na szacunek.
Zacznij od skromnego, dobrze udokumentowanego powodu, by napisać
Zanim wyślesz wiadomość, zastanów się, co naprawdę wiesz, a czego dopiero próbujesz się dowiedzieć. Podobne nazwisko, dopasowanie w internetowym drzewie genealogicznym albo wspólna miejscowość mogą być przydatnymi wskazówkami. Nie wystarczają jednak, by z pewnością ogłosić, że łączy was pokrewieństwo.
Zrób dla siebie 3 krótkie notatki. Najpierw wypisz materiały źródłowe: dokumenty lub obrazy, które potrafisz zidentyfikować, takie jak spis ludności, lista pasażerów, nekrolog, dokument dotyczący nieruchomości lub fotografia. U.S. National Archives wymienia spisy ludności, dokumenty wojskowe, imigracyjne, naturalizacyjne i dotyczące nieruchomości wśród źródeł często wykorzystywanych w genealogii. 1
Po drugie, osobno wypisz historie przekazywane ustnie. Wspomnienie babci, powtarzane powiedzenie rodzinne albo wspomnienie sąsiada mogą podsunąć przydatne pytania. Oznacz je jako opowieść, zamiast traktować jak ustalony fakt.
Po trzecie, zapisz pytania bez odpowiedzi. Na przykład: „Czy Daniel Harper, urodzony około 1890 roku w Leeds, to ten sam człowiek, który przeniósł się do Halifaxu?” Takie rozróżnienie pomaga zachować szczerość i daje możliwemu kuzynowi lub możliwej kuzynce przestrzeń, by skorygować szczegół.
Wybierz 1 lub 2 neutralnie sformułowane fakty do pierwszej wiadomości: nazwisko, przybliżony rok, miejsce oraz wcześniejszego krewnego, który — jak sądzisz — może łączyć wasze gałęzie rodziny. Zawodowe wytyczne genealogiczne podkreślają znaczenie jasnej komunikacji opartej na wiarygodnych, w pełni przytoczonych dowodach, zamiast ukrywania lub nieprawdziwego przedstawiania źródeł. 2
Przygotuj się do pierwszego kontaktu z szacunkiem
Użyj imienia lub nazwiska oraz sposobu kontaktu, które dana osoba udostępniła. Nie traktuj publicznej wskazówki jako zaproszenia do poszukiwania prywatnych numerów telefonów, adresów domowych, informacji o miejscu pracy ani krewnych, którzy nie zdecydowali się zaangażować. Krótka wiadomość jest życzliwsza niż długi opis twoich badań.
Napisz, dlaczego się odzywasz, a nie czego oczekujesz od drugiej osoby. Unikaj sformułowań takich jak „musimy porozmawiać” albo „na pewno jesteś moim kuzynem / moją kuzynką”. Nie zaczynaj od delikatnych spraw rodzinnych, informacji o zdrowiu, danych DNA, adopcji ani niespodzianek, które mogą dotyczyć innych żyjących osób. Jeśli możliwy związek wynika z genealogii genetycznej, wystarczy napisać, że badasz możliwą wspólną linię przodków — chyba że druga osoba sama zdecydowała się już porozmawiać o czymś więcej.
Oto zwięzła propozycja pierwszej wiadomości, którą możesz dostosować:
Dzień dobry, [Name], mam nadzieję, że nie ma nic niewłaściwego w tym, że się odzywam. Nazywam się [Your name] i badam historię rodziny [Surname] z [place] z okolic [year]. Z moich dokumentów wynika, że [earlier relative’s name] może łączyć nasze gałęzie rodziny, ale wciąż to sprawdzam. Mam [record or photograph], który może mieć związek ze sprawą, i chętnie się nim podzielę, jeśli cię to zainteresuje. Nie musisz odpowiadać ani niczego udostępniać. Serdecznie pozdrawiam, [Your name]
Nie załączaj do pierwszej wiadomości dużego pliku, wykresu ani prywatnych materiałów. Zamiast tego zaproponuj coś niewielkiego i niezawierającego wrażliwych informacji. Jeśli nie otrzymasz odpowiedzi, wystarczy jedna delikatna wiadomość przypominająca po upływie rozsądnego czasu. Potem pozostaw sprawę bez dalszych działań. Rezygnacja z kontaktu jest w porządku, podobnie jak późniejsza zmiana zdania.
Przed wysłaniem skorzystaj z jednostronicowej listy kontrolnej
Ta lista pomoże ci na chwilę się zatrzymać.
- Cel: Potrafię jednym zdaniem wyjaśnić, dlaczego piszę: ________.
- Możliwy związek: Wcześniejszy krewny, miejsce i przybliżony okres to: ________.
- Podstawa źródłowa: Materiał, który mogę nazwać lub przytoczyć, to: ________.
- Oznaczenie opowieści: Historia rodzinna, którą przedstawię jako opowieść, a nie dowód, to: ________.
- Otwarte pytanie: Chcę się dowiedzieć: ________.
- Udostępnianie minimum: W tej wiadomości udostępnię tylko: ________.
- Żyjące osoby: Usunąłem(-am) lub uogólniłem(-am) informacje o osobach, które nie zgodziły się na ich udostępnianie: tak / wymaga uwagi.
- Możliwość wyboru: W mojej wiadomości wyraźnie zaznaczam, że odpowiedź ani udostępnianie czegokolwiek nie są wymagane: tak / poprawić.
Jeśli w notatkach masz coś bolesnego, spornego lub mogącego ujawnić czyjąś tożsamość, pomiń to w pierwszej wiadomości. Później możesz prostymi słowami zapytać, czy dana osoba chciałaby o tym usłyszeć. National Genealogical Society radzi osobom badającym historię rodziny, by wyjaśniały osobom przekazującym informacje rodzinne, jak mogą one zostać wykorzystane, szanowały ich warunki i zastrzeżenia oraz uzyskiwały potwierdzenie zgody, zanim założą, że żyjące osoby zgadzają się na dalsze udostępnianie lub publikację tych informacji. 3
Weryfikujcie informacje wspólnie, nie stawiając nikogo pod presją
Życzliwa odpowiedź jest zaproszeniem do dalszej rozmowy, a nie potwierdzeniem pokrewieństwa. Delikatnie porównujcie szczegóły. Zapytaj, czy dana osoba rozpoznaje nazwisko, miejsce, zawód, fotografię lub datę. Zachęć ją, by powiedziała, co wydaje się znajome, co jest obce, a o czym wolałaby nie rozmawiać.
Gdy szczegół wydaje się pasować, poszukaj innego niezależnego dokumentu albo wyraźniejszego powiązania między pokoleniami. Dobieraj sformułowania do stopnia pewności: „Może to jest nasze powiązanie”, „Daty wydają się zgodne” albo „Chciałbym / chciałabym sprawdzić jeszcze jedno źródło”. Jeśli opowieść i dokument są ze sobą sprzeczne, zachowaj oba materiały z wyraźnymi oznaczeniami i odnotuj rozbieżność. Rodzinne drzewo genealogiczne tworzona wspólnie z żyjącymi krewnymi staje się bardziej przydatne, gdy pokazuje, co jest udokumentowane, co zapamiętane, a co pozostaje nierozstrzygnięte.
Podziękuj za wspomnienie, skan lub sprostowanie, gdy ktoś się nimi z tobą podzieli. Zanim prześlesz je innemu krewnemu lub dodasz do rozmowy grupowej, zapytaj o zgodę. Kodeks zawodowy APG zaleca ochronę informacji o żyjących osobach, zachowanie poufności oraz uzyskiwanie świadomej zgody przed wykorzystaniem lub publicznym udostępnieniem informacji. 2 To dobra praktyka przy rodzinnym projekcie, nawet gdy wszyscy uczestniczą w nim jako wolontariusze.
Pozwól, by prywatność wyznaczała tempo relacji
Aby sprawdzić możliwy związek, nie potrzebujesz pełnej biografii, zbioru dokumentów ani dostępu do kontaktów drugiej osoby. Na początku ogranicz wymianę informacji do omawianego pytania. Jeśli chcesz zachować zdjęcie, zacytować opowieść, wymienić z nazwiska żyjącą osobę lub przedstawić kolejnego krewnego, zapytaj o to osobno i prostymi słowami wyjaśnij, w jaki sposób zamierzasz wykorzystać te informacje.
Zachowaj szczególną ostrożność w przypadku dokładnych dat urodzenia, adresów, spraw finansowych, informacji genetycznych, prywatnych konfliktów rodzinnych oraz informacji o dzieciach lub innych osobach niezaangażowanych w sprawę. Wytyczne NGS wyraźnie mówią, że dane umożliwiające identyfikację żyjących osób należy przekazywać wyłącznie w sposób, na który osoby te wyraźnie się zgodziły. 3 Nawet publiczne informacje mogą być odbierane inaczej, gdy zostaną zebrane i ponownie opowiedziane.
Dobry rezultat nie zawsze oznacza nawiązanie korespondencji. Czasem jest nim uprzejme „nie teraz”, poprawka w notatkach albo brak odpowiedzi. Zaakceptuj to bez dyskusji. Pozostaw swoje dane kontaktowe tylko raz, prowadź rzetelne notatki i zachowaj otwartość na odpowiedź w przyszłości.
Kolejny krok — opcjonalnie: Jeśli chcesz w spokojnym miejscu wspólnie tworzyć drzewo genealogiczne, zajrzyj do Family Tree serwisu MemContinuity.
